ਜਿੱਥੇ ਵਧਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ 83 ਸਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੌਰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਮਿਸਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਰਵਾਈਕਲ ਦੇ ਦਰਦ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠ ਕੇ ਠਾਕੁਰ ਜੀ ਦੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਸਿਉਂਦੀ ਅਤੇ ਵੇਚਦੀ ਹੈ।
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਰੋਡ ‘ਤੇ ਸੋਹਣ ਕਰਿਆਨਾ ਸਟੋਰ ਨੇੜੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੌਰ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਕਰੀਬ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਅਤੇ ਖਾਟੂ ਸ਼ਿਆਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਲਈ ਹੱਥੀਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਵੇਚਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਕੰਮ ਉਸ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।
ਦਰਸ਼ਨ ਕੌਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਰਵਾਈਕਲ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਕਾਰਨ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡਣੀ ਪਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਿਲਾਈ-ਕਢਾਈ ਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਖੁਦ ਕੱਪੜਾ, ਲੇਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਜਾਵਟੀ ਸਮਾਨ ਖਰੀਦ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਬੈਠਦੀ ਹੈ।
ਦਰਸ਼ਨ ਕੌਰ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹਮਦਰਦੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਮੁੱਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਕਮਾਈ ਕਰੀਬ 2,000 ਤੋਂ 3,000 ਰੁਪਏ ਹੈ, ਜੋ ਦਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਆਟੋ-ਰਿਕਸ਼ਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਲੋਕ ਦਰਸ਼ਨ ਕੌਰ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਦੀ ਖੂਬ ਸਰਾਹਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੁਦ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨਾ ਸਮਾਜ ਲਈ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੈ।
ਦਰਸ਼ਨ ਕੌਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਮਰ ਜਾਂ ਹਾਲਾਤ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਮਿਹਨਤ, ਸਵੈ-ਮਾਣ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
